Κοινωνία της κατανάλωσης θα πει, χρησιμοποιώ μια ομάδα επιστημόνων, τους υποχρεώνω να εργαστούν προς μία κατεύθυνση έρευνας. Αυτή είναι η βασική προϋπόθεση. Η κατεύθυνση έρευνας αποσκοπεί στην ανακάλυψη χημικών παρασκευασμάτων τα οποία θα χρησιμοποιήσω σ’ ένα δεδομένο χώρο για να παράγω όσο το δυνατόν περισσότερα προϊόντα σε όσο το δυνατόν πυκνότερα και συντομώτερα χρονικά διαστήματα. Αυτά τα περισσότερα προϊόντα πρέπει να υποχρεώσω ένα κοινωνικό σύνολο να τα απορροφήσει. Για να τα απορροφήσει οφείλω να του δημιουργήσω πρόσθετες, πλεονάζουσες, δηλαδή καινούργιες ανάγκες.

Για να τις δημιουργήσω αυτές τις πρόσθετες ανάγκες χρειάζομαι απαραιτήτως την συμπαράσταση, την συνεργασία των μέσων ενημέρωσης. Αυτά τα μέσα θα ετοιμάσουν ψυχολογικά το κοινωνικό σύνολο. Θα το υποβάλουν στην απαραίτητη πλύση εγκεφάλου ώστε να ζητήσει απαιτητικά τα πλεονάζοντα προϊόντα μου. Για να τα απορροφήσει όμως το κοινωνικό σύνολο τα προϊόντα μου, είμαι υποχρεωμένος να του υποδείξω τρόπους εξασφάλισης χρημάτων, να του διασφαλίσω τις οικονομικές δυνατότητες, δηλαδή να το εξαναγκάσω να εργαστεί και να αποδώσει περισσότερο. Αυτό είναι το κόλπο! Αυτό και το κάτεργο! Παράγω παραπάνω, εργάζεσαι παραπάνω, αγοράζεις παραπάνω, πουλάω παραπάνω, κερδίζω παραπάνω, αποταμιεύω παραπάνω. Αυτό το σύστημα όμως πέρα από την ανθρώπινη αποκτήνωση, κλείνει μέσα του τον ίδιο τον θάνατο, την βιολογική αλλοίωση, την μεταποίηση των οργανικών κυττάρων, την ανατροπή των βιολογικών ισορροπιών!

Τρώμε ντομάτες που δεν διαφέρουν σε τίποτα από τις πλαστικές σακούλες μέσα στις οποίες τις βάζουν οι μανάβηδες. Το στάρι, τα λαχανικά, τα φρούτα τα εσπεριδοειδή, το κρέας τα πουλερικά, τα γαλακτοκομικά, όλα τα βρώσιμα είδη που καταναλίσκει ο σύγχρονος άνθρωπος είναι συμπυκνώματα χημικών συνθέσεων απολήγοντα σε «προϊόντα» μέσα από την χημικά διαβρωμένη γη!

Πνευματικά ευνουχισμένος, εκπαιδευτικά αποτυφλωμένος και βιολογικά παραμορφωμένος προχωρεί ακάθεκτος στην αποκτηνωτική του μετατροπή, στην τερατοποίησή του ο άνθρωπος, χάρις στην ηθική και ψυχική σηψαιμία των ελεγχόντων την παγκόσμια οικονομία, χάρις στην απάνθρωπη ωμότητα των συγχρόνων οικονομολόγων! Δεν υπάρχει πια κανένα ηθικό ζωάριο στην σπερμοδόχο κύστη κανενός πολιτικού ιδεολογισμού. Στην πατρίδα μας το φαινόμενο ενυπήρχε, δεν ενέκυψε αιφνιδίως. Δρούσε όμως σε έκταση και βάθος παρήγορο.

Δυστυχώς η Ελλάδα, πολλών αιτιών ένεκεν, δεν είναι χώρα αρκούντως θωρακισμένη, ώστε ν’ αντέξει σε μερική έστω κατάλυση παραδοσιακών, αρχεγόνων αν θέλετε και γι’ αυτό θεμελιωδών αξιών που συγκρότησαν την εθνική συνείδηση, συγκράτησαν ολοσχερείς διαρροές, διεφύλαξαν τα αναπαραγωγικά σπέρματα του εθνικού μας γόνου, διετήρησαν την απαραίτητα νωπότητα του μητροπολιτικού της κορμιού που τροφοδότησε με τους ανανεωτικούς της χυμούς τον επί αιώνες αποτεφρωμένο φοίνικας.

Η πατρίδα μας σήμερα αγχοσφαδάζει. Άηχα τα μηνύματα των ταγών της! Ο λαός απελπισμένος ανιχνεύει. Ψαύει τα τοιχώματα της δεξαμενής ηθικών αναστημάτων και υποχρεούται να γονατίσει, να υποβιβαστεί στο ανάλογο βάθος για να θωπεύσει κρανία νάνων! Σκληρός ο λόγος μου μα ζυγισμένος στον αλάνθαστο ζυγό της λαϊκής κρίσης. Σκληρότερη η πραγματικότητα για κείνους που επιμένουν να ελπίζουν. Και είναι πολλοί, είναι οι πλείστοι….

Αν επομένως θεωρήσουμε τις ηθικές και πνευματικές αξίες συνιστώσες της πολιτικής αγωγής, αν έχουμε την ικανότητα ν’ αντιδιαστείλουμε αξιολογικά την επιβουλή του εξουσιάζοντος, δηλαδή του αθεμίτως αναρριχώμενου στην εξουσία, από την διαλεκτική του κυβερνώντος, δηλαδή του δια της ελευθερίας λαϊκής βουλήσεως οδηγηθέντος στην διακυβέρνηση, τότε ταυτόχρονα σημαίνει ότι εντοπίζουμε το ηθικό περιεχόμενο του ηγέτη, επιλέγουμε τον μέγιστο πολλαπλασιαστή των επιβιωτικών του έθνους δυνάμεων, επενδύουμε αποδοτικά το μέλλον μας και αποστειρώνουμε τις μολυσματικές εστίες ηθικής σήψης. Κι εδώ ακριβώς μπαίνουν τα ουσιώδη ερωτήματα.

Ποια πατρίδα θέλουμε να διατηρήσουμε; Ποια τα στοιχεία ταυτότητος του έθνους που μας ενδιαφέρει να περισώσουμε; Ποια είναι η Ελλάδα που έχουμε και σε ποια Ελλάδα τείνουν να μετατρέψουν την πατρίδα μας τα «τραστ» με τα μονοπώλιά τους, τις συνθετικές τους τροφές και την κουλτούρα αποχαύνωσης, τα ναρκωτικά και την  μόλυνση του περιβάλλοντος, την αστυκαρκινογονία, την ντισκομανία και την ξενολατρεία, τον πιθηκισμό και τον μεταναστευτικό εξανδραποδισμό; Ακούμε το ρόγχο μιας Ελλάδας που παθαίνει! Ποιος αφουγκράζεται τις κραυγές της Ελλάδας που γεννιέται; Γεννιέται άραγες;

Μέσα στον ξέφρενο πυρρίχιο αποστασιών, δωροληψιών και προδοσιών, συναλλαγών εξαγορών, μεταχρωματισμών και μετεμψυχώσεων, μεταδερματισμών και καθέτων εφορμήσεων στην παχυλή ιλύ μελανών τεναγών και τη βοσκή σε κατακάθια ρυπαρών βούρκων, η ηθική αυτοτέλεια, η ηθική ολοκλήρωση, το ηθικό μεγαλείο και ο πατριωτισμός των ηγετικών προσωπικοτήτων που θα μπορούσαν να οδηγήσουν την πατρίδα σε σωστούς δρόμους, σβήνουν και χάνονται. Με υπερθετικά ρητορικά σχήματα περιφερόμενων θιασαρχών και λυρικές εκφράσεις εμπορικών εκπτώσεων στο στόμα πετάγονται από τις ωοθήκες ηγετικών ερπετών οι σημερινοί «άρχοντες» του τόπου, αυτοί οι εκδορείς της ελευθερίας οι καλύπτοντες το σκωληκόβρωτο ψυχικό τους σαρκίο υπό την κλαπείσαν  δοράν για να διαλαλήσουν την «σωτηρίαν» του έθνους περιφερόμενοι μεταξύ δημοσίων Ταμείων, κονδυλίων, χαρτοπαιγνίων και οζόντων σινδονίων!

Ο φόβος του πολιτικού «αύριο» αυτού του τόπου με ωθεί σ’ αυτές τις επισημάνσεις. Ο φόβος όπως κι η ελπίδα μεταδίδονται. Καθίστανται μ’ άλλα λόγια φαινόμενα κοινωνικά. Ο πόνος, αντίθετα, είναι υπόθεση προσωπική μη μεταδιδόμενη. Τον νοιώθει εκείνος που τον κατέχει! Κρατώ τον πόνο μου για την ηθική σήψη της δημόσιας ζωής μας και προσπαθώ να μεταδώσω τον φόβο που μόνον η ελευθερία και η Δημοκρατία είναι σε θέση να μετατρέψουν, να μετουσιώσουν σ’ ελπίδα! Η Δημοκρατία, το ιδανικό πολίτευμα που δεν χρειάζεται εισαγωγές ξένων ανταλλακτικών για να εξασφαλίσει την κοινωνική δικαιοσύνη, την πρόοδο και την ευτυχία ενός λαού, κυρίως «ανταλλακτικών» από κείνα που προμηθεύουν στους λαούς τα διεθνή μονοπώλια και τα τερατογόνα «τραστ».

Ίσως δεν είναι τέλειο πολίτευμα η Δημοκρατία, νομίζω όμως πως το «τέλειο» το διεκδικούν μόνο η «Θεά φύση» και ο θάνατος. Η πρώτη είναι μια αιώνια, μια τέλεια παρούσα, ο δεύτερος ένας τέλειος απών αφού ο επίγειος βίος έχει υποχρεωτικά την ουράνια συνέχειά του. Τέτοιους τουλάχιστον τους θέλει η Χριστιανική ηθική και η Χριστιανική μεταφυσική.

Το πρόβλημα συνεπώς για την Ελλάδα σήμερα συνίσταται στο αν υπάρχει ασφαλής τρόπος αποφλοίωσης των εγωκεντρικών επικαλύψεων, υπερφυάλων φιλοδοξιών των διαφόρων ηγετικών φατριών, που θα οδηγήσει στην δημοκρατική διακυβέρνηση της χώρας, θα την καταστήσει αδιάβρωτη στις φθοροποιές ξένες επεμβάσεις, θα παρεμποδίσει τη νόθευση των εθνικών αξιών και θα χαράξει μια Ελληνική πορεία ανάπτυξης των ανεξάντλητων εθνικών πόρων! «Βέβαια, όταν οι νόμοι είναι υποδήματα και περισκελέες κατασκευασμένες στα μέτρα μιας άρχουσας τάξης, φυσικό ο λαός να κυκλοφορεί ξυπόλητος και ξεβράκωτος!»

 

Απόσπασμα από το βιβλίο του Κυριάκου Ι. Διακογιάννη «Ανθρώπινα Πιράνχας». Σελίδες (144, 5 & 6) Πέμπτη έκδοση «Λαδιάς» το 1981.

Σαν να γράφτηκε χθες.

Get Free Email Updates!

Signup now and receive an email once I publish new content.

I agree to have my personal information transfered to MailChimp ( more information )

I will never give away, trade or sell your email address. You can unsubscribe at any time.

Κοινωνία της κατανάλωσης και της σήψης

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *